Skelltum okkur út úr bænum um helgina og tókum langa helgi. Fórum í sumarhús með góðum vinum og átum yfir okkur, lásum bækur, prjónuðum, spiluðum, fórum í pottinn, kíktum á lócal menningu og allt sem hægt er að gera til að slaka á og gera ekki neitt.

Annars ótrúlegt hvað Ágústa er byrjuð að tala og setja saman setningar, mest 3 orða, t.d. "Pálmi detta bossann" og "barnið inni sofa" og "mamma pabbi árshátíð". Svo mun fleiri 2 orða, t.d. "Pabbi vinnunni", "meiri banana" og eitt og annað.

Þetta og fleiri þroskaeinkenni hafa verið að koma mjög hratt eftir að hún byrjaði á leikskólanum í ágúst. Hún hefur auðvitað líka verið að læra ýmsa ósiði, s.s. að ulla þegar hún er skömmuð! :)

Ég var að hlusta á morgunútvarpið í morgun á einni rásinni og þvílíkar dómsdagsspár hef ég ekki áður heyrt. Viðhorfið var bara að við hefðum ekkert séð ennþá og svartnættið væri framundan. Íslendingar vissu ennþá ekkert hvað kreppa væri og móðuharðindin væru bara hátíð... Það er algjört lykilatriði á þessum tímum að horfa aðeins bjart fram á veginn ef þess er nokkur kostur.

Ég segi samt fyrir mig að ég á varla orð til að lýsa vonbrigðum mínum með hvað hér hefur gerst á litla Íslandi. Það virðist margt enn óupplýst. En er þjóðin ekki svona innstillt; mjólka kúnna þar til fer að blæða, í öllu sem við gerum.

Allra bestu tíðindin eru þó þau að Obama virðist hafa tekið Hvíta húsið! Það er bjart framundan! Magnað hvað menn voru snöggir að lýsa yfir sigurvegara, ég bjóst við að bíða fram yfir áramót! Hann er annars ótrúlegur að tala í frösum: "The road ahead will be long. Our climb will be steep. We as a people will get there".

Loksins tókst mér að koma því að jólin eiga að kallast vetrarljósahátíð. Það tók sinn tíma að sannfæra alla spekingana í Oxford.

Það er aðeins byrjað að sjást í jólaskreytingar... ehemm vetrarljósahátíðarskreytingar hérna í borginni. Hóflega mikið þó, snjórinn farinn svo ekki er mjög vetrar eða hátíðarlegt.

Hólmfríður tók annars slátur númer tvö í kvöld, ég hef samt ekki fengið að smakka neitt af því fyrsta. Kannski er hún að setja þetta í útflutning, enda tíminn fyrir það.

Þögnin hér á sokknum hefur verið skerandi undanfarið. Ég hef varla sofið yfir þessu. Maður hefur hreinlega verið í sjokki yfir ástandi þjóðfélagsins undanfarið. Við höfum því tekið til okkar ráða í kreppunni. Hólmfríður sultaði úr rifsberjum, rabbabara og berjum. Einnig ræktuðum við kartöflur, við sáum nefnilega kreppuna fyrir í vor! :)

Hérna er Ágústa að taka upp kartöflurnar á fyrsta frostadegi vetrarins fyrir ca. 3 vikum. Myndin er tekin á símann. Hún er að sjálfsögðu með heimaprjónaða kreppuhúfu því neyðin kennir naktri konu að prjóna!

Í gær var svo tekið slátur með tengdó enda virðist sláturæðið vera í algleymingi í þjóðfélaginu. Rifist um hverja lambslifur. Ég er búinn að lofa að gefa slátrinu séns núna enda er allt hey í harðindum.

Skv. nýjustu fréttum er allt að hækka í Vínbúðinni. Vinnufélagi minn spurði hvort ég ætlaði ekki að hamstra fyrir jólin. Jú svo ég geti haldið gleðileg jól sagði ég. Það er nú orðið slæmt ef fólk hamstrar áfengi. En ætli ástandið gleðji ekki heimabruggara, stóra sem smá.

Stúlkan litla á afmæli á þriðjudag næsta og haldið var upp á það í gær hér á Laugateig. Fengum fjölskyldurnar til okkar í kaffiboð. Hólmfríður töfraði fram ýmsar veitingar. M.a. þessa snilldarköku gerða eftir bangsanum Pekka sem afi minn gaf mér fyrir 30 árum eftir ráðstefnuferð til Finnlands. Ágústa hefur svo haldið mikið upp á bangsann.

Ég lagði reyndar aðeins fram líka. Bakaði pönnukökur, og það á tveimur pönnum í einu. Það er enda ekki fyrir hvern sem er að töfra fram eðalpönnukökur!

Fórum okkar árlegu ferð vestur í Ísafjarðardjúp til að reyna okkar besta til að aðstoða frænda minn við að smala fé af fjalli. Þetta er nú samt meira sjálfselskt góðverk en nokkuð annað. Það er alltaf tekið á móti manni með þvílíkum kræsingum og frændlegri alúð að maður sækir í að mæta. Svo er líka gaman að komast á hestbak einn dag á ári. Ég er reyndar alveg arfaslakur hestamaður sem sannaðist á því að ég flaug af baki, út í læk! Náði að krafsa mig upp á bakkann, frekar hristur en ekki svo hrærður, til þess eins að sjá á eftir hestinum hlaupa. Fallið var nú ekki sérlega alvarlegt, nema að ég lendi á grjóti í læknum og hruflaði á mér lærið þannig að það er blátt og marið.

Það er annars svolítið eðli þessarar smalamennsku að maður sér voða fátt fé nema í fjarska, svo renna rollurnar undan manni flestar án þess að maður verði þess var. Það eru þó alltaf örfáar sem þurfa að vera leiðinlegar eða latar og mest vinna fer í. Maður er svo alltaf jafn hissa að sjá hvað margar voru í raun á fjallinu þegar heim er komið.

Ágústa, hér með frænsku sinni Snæfríði, skemmti sér hið besta innan um alla "ího", "vóvó" og "me" sem eru hestarnir, hundurinn og lömbin! Hún vildi þó halda öruggri fjarlægð ef ske kynni að þessi spennandi dýr væri kannski ekki eins góð og ljúf og virðast vera! Hún tók þó flest dýrin í sátt á endanum, að mestu.

Fyrir mjög áhugasama eru myndir hérna á annarri síðu frá smölun í fyrra, meðal annars af mér og Hólmfríði...

Þegar við bjuggum á Bragagötunni var hús þar rétt hjá á Njarðargötu sem ég leit hýrum augum til. Fannst það bjóða upp á ýmsa möguleika fyrir laghenta menn. Ég hafði meira að segja upp a eigandanum og gott ef ég hringdi ekki í hann. Það varð þó ekkert úr kaupum enda kapítal ekki á lausu á þeim tíma. Ég velti því mikið fyrir mér hvað hægt væri að gera við húsið. Leyst þó ekki nægjanlega vel á að búa þar sjálfur enda ekki pláss fyrir bílskúr.

Það ótrúlega er að þetta hús er ennþá jafn mikið draugahús og sem aldrei fyrr gott fyrir laghenta! Það hefur enda verið í fréttunum fyrir draugagang og hirðuleysi. Hvað í ósköpunum hvetur menn til að eiga svona og gera ekkert í því. Það hefði verið hægt að losna við þetta hús fyrir a.m.k. nokkra tugi milljóna þegar uppgangurinn og framkvæmdavilji verktaka var sem mestur fyrir nokkrum misserum...

Það er orðið ansi langt síðan að Hólmfríður fékk símtal þar sem henni var ruglað saman við aðra fegurðardrottningu með sama nafni. Þegar við rifjum það upp var það sennilega síðast þegar Vala Matt hringdi fyrir allnokkrum árum og vildi fá okkur í Innlit/útlit.

Nú var það kjólameistari nokkur sem sagðist hafa saumað brúðkaupskjólinn hennar Hófi og vildi fá að taka af honum mynd. Spjallaði heillengi við Hólmfríði svo að henni gafst tími til að fletta "alvöru" drottningunni upp í símaskránni og gefa saumakonunni síma og heimilsfang í Garðabænum til að hafa samband við. Gott ef þær urðu ekki ásáttar um að ef Hólmfríður mín þyrfti á kjól að halda þá myndi hún glöð verða við því kalli!

Kvartanir hafa verið að berast af myndaleysi. Fólk segist ekki lengur muna hvernig Ágústa lítur út því letin við myndabirtingar hefur verið algjör. Það er því ágætt að ekki eru allir jafn latir. Enn betra að margt sem við gerðum í sumar gerðum við með Mæju & Nökkva. T.d. sést til okkar hér að ganga á Eldborg. Á öðrum stað sést til okkar í ótrúlegri blíðu í Þjórsárdal. Ekki löngu seinna var það Gæsavatnaleið, Herðubreiðarlindir, Kverkfjöll, Kárahnúkar, Egilsstaðir, ofl...

Kannski, bara kannski koma einhverjar myndir frá okkur bráðlega. Reyndar má finna tvær hérna frá síðustu helgi...

Við litla fjölskyldan vorum óvanalega þreytt í morgun þegar klukkan hringdi. Það var snoozað vel og lengi og þegar ljóst var að þetta stefndi í letidag sagði ég við Hólmfríði að við þyrftum að drulla okkur á lappir, klukkan átta og aðeins betur. Það er þannig að við erum bara með eina vekjara klukku og varpar hún tímanum á loftið, algjör snilld, að við héldum.

Við hlupum fram, reyndum að vekja Ágústu sem á að mæta á leikskólann kl hálf níu í aðlögun. Ekki góð frammistaða að mæta seint á fyrstu dögunum. Stúlkan var óvanalega erfið og þurfti að vekja hana með afli og svo klæða hálf sofandi í fötin. Við borðuðum morgunmat í hraði og beint út í bíl. Allt á mettíma! Ég undraðist eitt lítið andartak þá þögn sem var í götunni, enginn bílaniður, eins og allir væru sofandi. Bíllinn hrökk í gang og þar sem ég bakka út verður mér varð litið á klukkuna í bílnum. Þá rann upp fyrir mér að sennilega væri vekjaraklukkan ekki alveg með fulle fem eins og norðmaðurinn segir! Bíllinn vildi endilega halda því fram að klukkan væri 6:20.

Það var því ekkert annað að gera fyrir Ágústu og Hólmfríði en að fara inn aftur og leggja sig. Ég fór í vinnuna, nema hvað að greinilega er ekki ætlast til að maður mæti svona snemma því kaffivélin er læst inni til kl átta. Ekki spyrja afhverju! :)